Op vakantie naar Costa Rica
Vandaag zijn we door mijn vader naar Schiphol gebracht. Gelukkig verliep alles voorspoedig en vlogen de vliegtuigen weer netjes volgens schema, na toch ruim een week plat gelegen te hebben vanwege de vulkaanuitbarsting op IJsland.
Gelukkig was het vliegtuig naar Panama maar half vol, zodat er voldoende plaats was voor Quin om te gaan liggen, en voor Jara om ook af en toe van haar moeders schoot af te kunnen.
Rond kwart voor zes plaatselijke tijd kwamen we in Panama City aan. Hoewel er een gate wijziging had plaats gevonden, zagen we aanvankelijk niet dat we bij de gate van het vliegtuig naar San Juan zaten, en met ons een ander Nederlands stel ook niet. Gelukkig begon ik me op tijd af te vragen of we niet naar San Jose moesten, waarna we nog snel naar de juiste gate konden lopen.
Omdat Quin in het vliegtuig naar Panama zich tegoed had gedaan aan een zak zeer gekruide paprika chips, werd hij in het vliegtuig naar San Jose zwaar misselijk, en gaf hij een keer goed over. Gelukkig voelde hij het wel aankomen, waardoor we op tijd een afvalzakje konden bemachtigen! Eenmaal aangekomen op het vliegveld van San Jose werden we goed opgevangen door de lokale reisagent, waarna we overgebracht werden naar het hotel Torremolinos. Na nog wat strubbelingen met natuurlijk oververmoeide kinderen, konden we dan uiteindelijk toch slapen.
Posted at 12:00AM apr 28, 2010 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
Oud op nieuw
Vandaag begon ik de dag met het inhalen van de gemiste kans van gisteren: het zwembad. Terwijl Joan zich ging douchen en aankleden, had ik nog net een uurtje om in het zwembad door te brengen. Een perfecte manier om wakker te worden. Ik kan me nu opeens goed voorstellen wat de lol van een eigen zwembad is.
Gelukkig was het vandaag wat minder koud dan gisteren. Gelukkig, omdat we vandaag naar de Sint Pieters berg gingen. Er staat daar een fort en er is gelegenheid om de mergelgrotten te bezichtigen. Omdat we er gisteren bij het VVV al naar geïnformeerd hadden, wisten we dat er slechts twee maal per dag toegang is onder begeleiding van een gids. We waren dan ook keurig op tijd voor de laatste tour. Helaas was het ook nu weer druk, maar Joan besloot dat we ons beter als niet Nederlands sprekend konden voordoen, zodat we ons bij de veel kleinere groep toersiten konden aansluiten. Dat bleek een uitstekende zet!
Afbeelding van Poseidon (zie opschrift bovenaan).
Het gangenstelsel bleek enorm uitgebreid, ruim 200km lang! Natuurlijk ook allerlei enge verhalen over jongentjes die er verdwaald waren geraakt. Om de angst van deze jongentjes te simuleren, werden we aan het begin van een gang gezet waar geen vertakkingen vandaan vertrokken, en werd het licht uitgedaan door de gids, nadat hij zelf al naar "de overkant" was gelopen. Dat was een heel intense ervaring, om het zo maar eens uit te drukken. Het zweet stond op mijn rug, want je beeldt je continu in hoe het is om zo aan je einde te moeten komen! Toen het licht weer aan ging, bleek Joan het al bijna tot het eind gehaald te hebben, de rest van de groep ver achter zich latend.
Naast de talloze verblijfsplaatsen in de grotten van mensen tijdens diverse oorlogen, zijn er ook talloze fossielen gevonden.
Op de plaats waar een dino gevonden is, is een muurschildering aangebracht van het leven zoals zich dat miljoenen jaren geleden zich hier afgespeeld moet hebben.
Dat komt natuurlijk omdat mergel zandsteen is, een door de druk tot steen overgegaan afgezet sediment vermengd met restanten van skeletten en schelpen.
De tijdschaal en de corresponderende opbouw van de Sint Pieters berg.
Zandsteen is dan ook maar in een richting heel sterk, je zaagt het vrij gemakkelijk doormidden. De blokken steen van de gebouwen die uit deze mergelblokken opgetrokken zijn (zoals bijvoorbeeld de Dom in Utrecht) moesten dan ook in "de goede richting" gestapeld worden.
Onze gids licht bij terwijl een van de leden van onze groep ondervindt hoe relatief gemakkelijk een groef te zagen is in de mergelblokken.
Onze gids bleek erg veel humor te hebben. Na het zien van onderstaande afbeelding konden we het dan ook niet nalaten hem een fooi te geven.
Vlak voor de uitgang...
Als aandenken heb ik nog een miniatuur stormlantaarntje gekocht, dat echt licht geeft door middel van een klein LED lampje.
Na deze indrukwekkende toer bezochten we fort Sint Pieter. Het uitzicht vanaf de Sint Pietersberg is eigenlijk al fantastisch. Het onderstreepte ook weer eens het gevoel dat ik toch al vaak heb in Nederland, opgesloten te zitten in het vlakke land. De horizon gaat altijd verborgen achter bomen of bebouwing. Hoewel het een bergje van niets is, is de weidsheid en het panorama al onvergelijkbaar met de rest van het land.
Fort Sint Pieter
Toen we terugkwamen in Maastricht, bleek alles al langzamerhand dicht te gaan. Restaurants waren dicht of heel vol, en uiteindelijk bleek onze noodoplossing de Subway ook al om vier uur gesloten te zijn. Heel ordinair rondden we onze trip dus af in de McDonalds.
Teruggekomen in Eindhoven bleek alles uitstekend gegaan te zijn met Quin. Hoewel hij natuurlijk erg blij was zijn ouders weer te zien, had hij zich ook uitstekend vermaakt bij zijn opa en oma. Hoewel we verwacht hadden dat hij op de weg terug naar Amsterdam onmiddellijk in slaap zou vallen, bleef hij de hele rit wakker. Sterker nog, eenmaal thuis gekomen wilde meneetje ook nog niet slapen. Omdat het vuurwerk toch binnen twee uur zou losbarsten, lieten we hem maar zijn gang gaan. Gevolg: Quin hield het uit tot maar liefst middernacht! Ongelooflijk, want toen ik vroeger op de basisschool zat, haalde ik het einde van de avond vaak niet, en moest ik op de bank weer wakker gemaakt worden als het vuurwerk begon.
Quin bekeek het vuurwerk met een combinatie van anst en plezier. Gelukkig werd er bij ons in de buurt veel siervuurwerk afgestoken, wat voor zo'n klein kereltje natuurlijk veel leuker is dan die harde knallen. Toen de climax voorbij was, was Quin zo moe, dat hij zonder problemen in slaap is gevallen.
Posted at 12:00AM dec 31, 2008 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
Maastricht
Vandaag zijn we afgereisd naar Maastricht, want iederen die me kent weet dat ik op 31 december koste wat het kost niet thuis wil zijn. Eigenlijk om preciezer te zijn, Joan en Quin waren gisteren al vertrokken. Nog niet naar Maastricht, maar naar oma Linda in Eindhoven. Zo kon Quin alvast wat wennen aan zijn verblijfplaats voor de komende twee dagen. Gelukkig was Quin blij zijn oma weer te zien, en dus kon zijn moeder met gerust hart 's ochtends naar station Eindhoven, waar ik inmiddels al uit Amsterdam gearriveerd was.
Na het afleveren van onze spullen bij het hotel, gingen we op pad in Maastricht. Het is een mooie historische stad, waarvan de binnenste en buitenste omwalling nog verwel geheel in tact is.
Joan op de brug over de Jeker bij de buitenste omwalling van Maastricht.
Het was echter ook topdrukte vandaag in Maastricht, volledig vergelijkbaar met een zaterdag in de Kalverstraat. Op het Vrijthof was ook een soort kerstmarkt aangericht, met in het midden een kleine schaatsbaan. De hele omgeving was werkelijk doordrenkt van een worst en oliebollengeur, niet echt lekker. Wat wel super was dat er op bijna elke hoek wafels te verkijgen waren. Soms stonden er gewoon twee van die tenten naast elkaar! Blijkbaar heeft Brussel niet alleen patent op die dingen, en gelukkig maar, want ik vind ze niet te versmaden. Joan lust ze alleen vers, en omdat ze heerlijk supervers waren, aten we beiden een wafel. We konden trouwens wel wat extra calorieën gebruiken, want hoewel de zon aan een strak blauwe lucht stond, was het stervens koud.
De helpoort is de enige middeleeuwse stadspoort die in Maastricht gespaard bleef. De poort behoort tot de eerste ommuring uit het midden van de 13de eeuw. In de Middeleeuwen droeg de poort de naam Hoogbruggenpoort, omdat ze vlak achter een hoge Jekerbrug lag. De naam helpoort onststond pas in de 18de eeuw en is ontleend aan het nabij gelegen huis "In de Helle": deze huisnaam komt vaker voor bij snederijen en bakkerijen.
Na heel wat wandelen en ook soms ook wat winkelen, en nadat we eerst wat gegeten hadden in de Subway, welke we toch wel wat gemist hadden sinds ons laatste bezoek aan de VS, gingen we naar de bioscoop (Kong Fu Panda). Aanvankelijk had ik nog een alternatieve film voorgesteld over de gevolgen van het broeikaseffet op het leven van een indianenvolk in het noorden van Alaska, maar Joan had meer zin in een "feel good movie". En een "feel good movie it was"!
Uiteindelijk hebben we uitstekend gegeten bij een Argentijn. Omdat we nog een weinig moesten wachten op het beschikbaar komen van een tafel, brachten we de tijd eerst door met een in het ontvangstgedeelte liggend fotoboek over Argentinië. Ik werd er meteen flink onrustig van: dit land is nu weer behoorlijk gestegen in mijn lijstje met landen die bezocht dienen te worden. De kwaliteit van het eten bevestigde dit vermoeden. Na het eten van het toetje (gegrilde ananas met ijs), was het helaas (voor Joan gelukkig?) al te laat om nog in het zwembad van het hotel te gaan.
Posted at 12:00AM dec 30, 2008 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
New York
Ik zorg dat we op tijd opstaan om vandaag zo veel mogelijk van New York te bekijken. Omdat ik er al eens geweest ben, heb ik een goed idee wat ik Joan allemaal zou willen laten zien. Voordat we vertrekken ga ik eerst nog even met Quin buiten wandelen, hij zal immers de rest van de dag grotendeels in de rugdrager doorbrengen.
Quin wil elke ochtend na het ontbijt maar wat graag even naar buiten. Inmiddels is het weer ook weer schitterend zonnig.
Tijdens het wandelingtje raak ik even kort in gesprek met een andere Nederlander, die met zijn RV naast ons blijkt te staan. Hij weet ons te vertellen dat er een veerboot vanaf Liberty Harbor vertrekt, rechtstreeks naar Manhattan. Verder vertelt hij dat deze boot over 15 minuten zal vertrekken! Quin en ik keren terug naar onze camper om het nieuws aan Joan te vertellen, en even later hebben we kaartjes gekocht en staan we klaar om te vertrekken richting Manhattan.
Met de pont vanaf Liberty State harbor (NJ) naar Manhattan (NY).
De pont zet ons af op lower Manhattan, en dus ligt de befaamde New York stock exchange op loopafstand. Joan herkent dan ook onmiddellijk het gebouw van waarvoor de verslaggevers van finaciële rapportages op het journaal altijd hun verslag doen.
Joan in front of the New York stock exchange (I was here before).
Omdat ook de prachtige Brooklyn bridge zich op loopafstand bevindt, besluiten we daar naartoe te lopen.
Op onze wandeling lopen we langs een kunstwerk dat zich uitstekend leent voor een zelfportret van de fotograaf en zijn zoon.
Het blijkt nog een behoorlijk stukje lopen te zijn naar de "ingang" van de Brooklyn bridge. De nog wat laagstaande zon maakt het fotograferen nog wel wat lastig, maar met een tegenflits komen vader en zoon toch nog prachtig op de foto:
Quin en zijn vader aan het begin van een wandeling over de Brooklyn bridge.
De brug zelf is ook behoorlijk lang, en inmiddels heeft Quin honger gekregen. Gelukkig roept Quin nu "eten", zodat we weten wat er aan de hand is. En misschien nog gelukkiger: zijn zorgzame moeder heeft natuurlijk in alles voorzien, en er wordt instantaan een banaan uit haar rugtas tevoorschijn getoverd, die door Quin smakelijk verorberd wordt.
We blijken niet de enigen te zijn die mooie plaatjes van deze brug willen schieten; het is behoorlijk druk en het valt vaak niet mee een goede foto te maken. Ik vraag me "in mijn hoofd" tijdens het maken van foto's dan ook telkens af hoe ik jaren geleden deze foto gemaakt heb. Mijn beste shot heb ik hieronder geplaatst, maar ik vind hem eigenlijk bij lange na niet zo mooi als die van jaren geleden. Affijn, beoordeel zelf maar:
Brooklyn bridge vanaf de ander zijde gezien, waardoor de belichting stukken beter is.
Daarna besluiten we verder te wandelen naar het zuidelijkste puntje van lower
Manhattan, vanwaar de (gratis) pont vertrekt naar Staten Island. Op
Staten Island is weliswaar niets te doen, de (gratis, dus dat is voor
Nederlanders sowieso een must) vaart op de pont is meer dan de moeite
waard. Om tegelijkertijd nog wat van lower Manhattan op te snuiven,
lopen we naar het vertrekpunt in plaats van met de metro te gaan. Een goede bijkomstigheid van de pont is ook dat Quin dan even van mijn rug af kan, want mijn schouders doen ondertussen echt ondraagllijk veel pijn.
View on lower Manhattan from the Staten Island ferry (vergelijk ook met mijn vorige New York trip hier en hier).
Deze pont vaart eerst langs het beroemde Ellis Island ...
View on Ellis Island from the Staten Island ferry.
... vrijwel onmiddellijk gevolgd door het Statue of Liberty:
Who on earth doesn't know what this is? Note how tall the building is by comparing it to the people visiting it. Also note that a visit to the Statue of Liberty typically involves one day.
De reis met de pont duurt slechts twintig minuten, maar bij aankomst moet je wel eerst van de boot af, om er daarna weer op te mogen terug richting Manhattan.
Op de terugweg nogmaals langs het Statue of Liberty. Merk op hoeveel een telelens doet vergeleken met de foto hierboven!
Eenmaal terug in Manhattan stond Times Square en The Empire State building op het programma. Omdat deze attracties zich bevinden in middle Manhattan, besloten we de subway te nemen.
Quin links nog net zichbaar als duidelijk jongste passagier van de New York subway.
De omgeving van Times Square is ronduit hectisch. Het is Joan er dan ook al gauw te gek. We glippen er een McDonalds binnen, die van buiten met allemaal lampjes flink de aandacht trekt. Quin eet er wat kip nuggets. Drinken doen we er nauwelijks, want tijdens mijn vorige trip heb ik ondervonden hoe lastig het is om in New York een toilet te vinden, en dus willen we de sanitaire stops tot een minimum beperken, hetgeen overigens zeer goed lukt (om precies te zijn, nul sanitaire stops gedurende de hele dag!).
Omgeving Times Square.
Als we bij het Empire State Building aankomen, blijkt mijn vrees bewaarheid: de wachttijd is enorm. Toen ik destijds ging, ging ik 's avonds omdat de wachtrijen zo lang waren, en dat had nu dus ook gemoeten (gisteren). Gelukkig dan ook maar dat Joan niet veeleisend is, en zonder morren verlaten we deze attractie ongezien (daar ben ik toch een stuk moeilijker in, het was dus maar goed dat ik er al eens geweest was). Wel worden we door een alleraardigste portier nog gewezen op de op de begane grond aanwezige expo over King Kong, die we dan ook even kort met Quin bezoeken.
Als laatste wil Joan nog naar "ground zero". Dit blijkt voor Joan een echte tegenvaller, omdat ze begrepen had dat hier inmiddels een monument zou staan. Er is echter nauewelijks een omheinde bouwput te zien, omdat de omheining ook nog eens helemaal afgeplakt is. Als we opnieuw naar de subway willen lopen, wordt Quin wel erg moe van deze hele dag zonder zijn middag slaapje, en niet veel later hangt hij helemaal scheef in mijn rugdrager, een onhoudbare situatie. Quin is dan zo diep in slaap gevallen, dat ik hem op mijn armen verder moet dragen. Omdat we vervolgens ook nog een paar keer de verkeerde metro nemen, wordt het voor mij een ware beproeving met Quin in de uitermate hete gangen van de New York subway.
Inmiddels loopt de dag al ten einde, en besluiten we als laatste nog een stukje Central Park te doen. Alvorens te beginnen heeft eenieder eerst even behoefte aan een klein rust moment en wat tijd voor zichzelf: mamma leest een krantje, pappa speelt met zijn fototoestel, en Quin eet cookies.
Een moment van rust: ieder doet zijn eigen ding. Op de achtergrond raast de stad in onverminderd tempo door.
Het laatste uitstapje naar Central Park blijkt een prachtige afronding van deze mega one-day New York trip: bij de avondschemering kunnen we nog net van de laatste rondjes van een aantal "locals" op de kunstijsbaan genieten, de kunstijsbaan die op surrealistische wijze constrasteert met wolkenkrabbers van Manhattan:
Central Park, Manhattan.
Vermoeid en voldaan keren we terug naar onze camper, waarvoor we het verblijf op het Liberty Harbor RV Park deze ochtend nog met een dag verlengd hadden.
Posted at 12:00AM okt 24, 2008 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
Terug naar New York
Omdat we liever nog wat extra tijd in New York hebben dan te weinig en omdat we inmiddels al geleerd hebben met tegenvallers zoals afstand en het zoeken van de juiste weg, besluiten we vandaag te besteden aan het terugrijden naar New York. We doen dus boodschappen in het plaatsje waar we overnacht hebben, en continueren onze tocht langs de Interstate 91 zuidwaarts. Het blijkt het juiste besluit. Als we ergens langs de snelweg stoppen om te eten, is het al 's middags. Quin geniet gelukkig wel van alle vrachtwagens waar we tussen staan (wij zijn immers een "truck" en mogen dus niet op de parkeerplaatsen voor auto's parkeren), en is natuurlijk ook weer dolblij als er worstjes gegeten mogen worden. Voordat we verder rijden wandel ik met Quin wat rond, terwijl Joan de afwas doet.
Nogmaals blijkt dat we het juiste besluit genomen hebben om niet nog van alles te gaan bekijken in Vermont als we de juiste afslag proberen te vinden van het enige RV park bij New York in de buurt, Liberty Harbor RV Park. De gids heeft het alleen maar over de New Jersey Turnpike exit 14 C, terwijl wij op onze kaartjes alleen maar Interstates zien staan. Gelukkig door extreem goede coaching van Joan bevinden wij ons opeens temidden van de wirwar aan snelwegen in en om New York op de New Jersey Turnpike. Nu hoeven we alleen nog maar afslag 14 C te vinden. Hoe moeilijk kan dat zijn? Nou, verdomd moeilijk dus. De New Jersey Turnpike blijkt een tolweg te zijn, en na afslag 14 A en 14 B blijkt er helemaal geen 14 C te komen! We keren talloze malen, en elke keer spekken we zo de kas van de tolweg flink. Op een gegeven moment meent Joan te lezen dat we door de Holland tunnel moeten. Deze blijkt echter in hartje Manhattan uit te komen, waar RVs helemaal niet mogen komen. Opeens blijken we ons echter in een soort fuik te bevinden richting de tolhuisjes voor de Holland tunnel. Paniek! Eenmaal aangekomen bij het tolhuisje vertelt de dame ons dan ook dat we hier niet mogen komen. Gelukkig blijkt de oplossing simpel: een agent leidt ons na passage van het tolhuisje naar een "geheime" uitgang, alwaar we een U-turn kunnen maken. Terug op de New Jersey Turnpike (en inderdaad, weer tol betaald) kunnen we afslag 14 C weer niet vinden, en slaan we uit ellende maar af op 14 B, die we overigens al eens geprobeerd hadden. Bij het verlaten van de New Jersey Turnpike vragen we de tolbeambte of hij het RV park wellicht weet te vinden. Hij geeft de indruk het te weten, en raadt ons aan twee keer links af te slaan.
Imiddels begint het te schemeren, en vinden we nog steeds geen RV park. Na nog wat rondvragen krijgen we nogal gecompliceerde aanwijzingen. Ik doe zo veel mogelijk mijn best ze te onthouden, en start met de moed der wanhoop de rit. Als ik het op een gegeven moment echt niet meer zie zitten, merkt Joan op dat ze de naam van de straat waar we ons op bevinden in de routebeschrijving van de gids met RV parks heeft zien staan! Na weer een stukje uitstekende coaching rijden we dan ook op de ingang van het RV park af. Het is donker en de receptie blijkt inmiddels al uren gesloten...
Er komt een security guard op ons af. Hij attendeert ons erop dat onze lamp rechts voor het niet doet. Wat een rampendag lijkt dit te worden. Maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Hij blijkt blijkbaar ook geautoriseerd om ons toegang te verschaffen tot het RV park. Ik betaal met mijn credit card, en de uiterst vriendelijke en hulpvaardige security guard helpt ons een goede plaats te vinden voor onze RV en geeft aanwijzingen hoe het water en elektra aan te sluiten.
Het Liberty Harbor RV park blijkt te liggen aan de haven die toegang verschaft tot het befaamde Statue of Liberty en biedt tevens een prachtig uitzicht op Manhattan. Ondanks alle vermoeienissen en tegenslagen krijg ik onder de gloed van New York nieuwe energie, en wil na het eten met Joan en Quin alsnog naar New York. Ik weet Joan te overtuigen, en na wat uitzoekwerk en vragen aan lokale reizigers hebben we door dat de tram die vertrekt vanaf het station dat vlak bij het RV park is, ons naar "the Path" kan brengen. Dit blijkt een metro te zijn die onder het water door je afzet bij een metro station van de subway van New York. Bij dit station hebben we een werkelijk fenomenaal uitzicht over Manhattan:
View on Manhattan from Hoboken railstation, New Jersey
Er begint echter al weer gedonder. De kaartjes die we gekocht hebben voor "the path" blijken de tourniquets niet in beweging te brengen, we kunnen dus niet verder. Niemand lijkt ons met dit probleem te kunnen helpen, totdat ik op het laatst een andere ingang probeer. Vreemd genoeg werken onze kaartjes hier wel, en zitten we even later in de metro richting New York. Wel is het flink later geworden, en Joan, maar vooral Quin, zijn inmiddels razend moe geworden. Het geplande uitstapje naar de Empire State Building wordt te veel, en we besluiten dit als leermoment te zien: we weten nu hoe in Manhattan te komen. We stappen dus slechts uit om weer terug te keren naar onze RV. Doodmoe vallen we daar eenmaal aangekomen in slaap.
Posted at 12:00AM okt 23, 2008 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
New Hampshire
's Ochtends worden we wakker gemaakt door Quin, die inmiddels het feestje 's morgens al heel goed doorheeft: zijn ouders liggen bijna letterlijk binnen handbereik! Omdat ik aan de buitenkant van het bed lig, "mag" ik Quin daarom ook als eerste oppakken, maar dan wel op de strikte voorwaarde dat ik hem onmiddellijk overhandig aan zijn moeder. Zijn gezicht straalt dan ook gelijk een gelukzaligmakend geluk uit.
Het heeft de hele nacht flink geregend, en het is behoorlijk koud bij het opstaan (zoals elke ochtend). Gelukkig heeft de geïntegreerde heteluchtverwarming van de camper het in no-time warm gestookt en kunnen we comfortabel opstaan. De regen wordt gelukkig ook allengs minder en na het ontbijt rijden we met een bewolkte maar droge lucht weg richting de White Mountains in New Hampshire.
Door een vertekend beeld dat het route kaartje in onze reisgids geeft, blijkt de reis veel langer dan we aanvankelijk ingeschat hebben. Zo lang, dat we na verloop van tijd al weer flinke honger hebben en neerstrijken bij een SubWay om daar soep en broodjes te eten. Quin eet ook een beetje mee, en met gevulde maag rijden we richting de Kancamagus Highway for some serious leaf peeping.
Joan in het gezelschap van Smokey Bear aan het begin van de Kancamagus Highway, waar de herfstkleuren nog vrij uitbundig aanwezig zijn.
Omdat we ons zo vergist hebben in de afstand, is het inmiddels al weer later dan we zouden willen, maar toch wil ik niet aan alles voorbij rijden, en dus stoppen we bij de Sabbaday falls. Omdat er een wandeling aan deze waterval voorafgaat en Quin een middagslaapje doet, doe ik deze bezichtiging alleen.
Sabbaday falls, die liggen bij een afslag van de Kancamagus Highway, Conway, New Hampshire.
De waterval bestaat uit drie niveau's en bevat ook een scherpe bocht van 90 graden.
Why do the falls turn sharply? A geologic event called a fault, which occurred long ago at this site, fractured the basalt dike, shifting the resulting two sections apart along the fault line. Lying at right angles to the fault line,, [...], the fractured dike caused the falls to take a sharp turn.
"Sabbaday Falls is a three tiered waterfall just off the Kancamagus Highway", quote taken from this site.
De rest van de Kancamagus Highway valt wat tegen. Wel krijgen we de indruk dat het onder andere omstandigheden een heel mooie weg moet zijn, maar op deze hoogte heeft het bladerdek al duidelijk zijn mooiste kleuren verloren en hebben we ook nog last van grijze luchten, mist en soms ook wat motregen/natte sneeuw.
White mountains, New Hampshire.
Aan het einde van de Kancamagus Highway draaien we nog een paar mijl de Interstate 93 op richting het Noorden, omdat daar de ingang van het Franconia Notch State Park ligt, alwaar we de flume gorge bezoeken:
- The Flume is a natural granite gorge extending 800 feet at the base of Mount Liberty
- Towering granite walls rise to a spectacular height of 90 feet
- The Flume Gorge was discovered in 1808
Omdat het busje dat je bij het begin van de wandelroute brengt net op het punt staat te vertrekken voor een ander gezin met kinderen, besluiten we het ombinden van de rugdrager nog even uit te stellen, en het andere gezin te vergezellen.
Joan aan het begin van de Flume gorge.
Voor Quin is de wandeling ook erg spectaculair, want hij hangt vaak zijwaarts half uit zijn rugdrager om naar beneden te kunnen kijken. Gelukkig heeft de rugdrager twee gordeltjes om beide schouders van Quin, waardoor er geen gevaar is dat hij eruit zou kunnen vallen.
Quin houdt alles goed in de gaten, en zeker wanneer er foto's genomen worden!
De gorge is inderdaad erg spectaculair met zijn hoge steile granieten wanden. Ook hangt er een bedomte vochtige sfeer, hetgeen de ervaring alleen maar intensiveert. Inmiddels breekt de bewolkte lucht ook hier en daar weer wat open:
The trail in the flume gorge.
Eenmaal uit de gorge gaat het wandelpad verder door het lommerrijke gebied, langs en over riviertjes, die zich in de diepte naar beneden slingeren.
View from the Sentinel Pine Bridge (1939).
Door het inmiddels flink opgeklaarde weer is ook de rest van de wandeling werkelijk prachtig:
Toch nog volop "leaf peeping" in New Hampshire.
Verder zit de wandeling nog vol met allerlei verrassingen, zoals een rotsentuin met rotsen die tijdens de laatste ijstijd hier gedumpt zijn.
Een van de rotsen uit de laatste ijstijd is inmiddels geconfisceerd door een boom.
Eenmaal weer terug in het bezoekerscentrum kijken we nog even rond in het "visitor center", en proberen we een foto te maken van een knuffel-eland ("moose" ), die daar op ware grootte opgesteld staat.
Deze eland heeft wat ons betreft een echt hoog knuffelgehalte, maar Quin denkt daar heel anders over ... zijn handjes houdt hij naar voren gestrekt, want hij wil zo snel mogelijk het bankje afgeholpen worden!
Na afloop van de toch wel lange wandeling is het inmiddels al aan het eind van de middag, de hoogste tijd dus om via de Interstate 91 weer af te zakken naar het zuiden. Het is immers woensdag, morgen zullen we nog grotendeels nodig hebben om terug te rijden naar New York, wat ons alleen vrijdag en mogelijk een gedeelte nog van zaterdag overlaat om New York te bezoeken.
Eerst kruisen we echter weer de highway 112 waar we vanaf kwamen, en die zich oostwaarts vervolgt richting de Interstate 91. Deze pakken we dus. Joan heeft inmiddels uitgezocht dat de highway 10 ons aansluiting geeft op de 91, en zo gezegd zo gedaan. Echter, aan deze highway 10 lijkt maar geen eind te komen, en het wegdek is soms zo slecht, dat de vering van onze camper de auto in een soms gevaarlijke cadans brengt, waardoor we soms echt bang zijn om te slaan! Diverse punten op de kaart lijken steeds aansluiting te zullen geven op de Interstate 91, maar in werkelijkheid blijkt deze toch steeds keurig parallel eraan te blijven. Op zich rijden we dus de goede richting uit, maar veel te langzaam. Ondertussen begint het te schemeren, en als het donker is komen we in Hanover aan. Er zijn opvallend veel jongelui op straat, maar een plaats om te overnachten vinden we niet. We rijden en zoeken dus door. Toch lijkt het deze keer moeilijker een slaapplaats te vinden dan ooit: de ene keer is er veel te veel kunstlicht, de andere keer is de Interstate veel te nabij waardoor er enorm veel herrie is. Op het laatst besluiten we dat Joan alvast boven de bestuurders cabine gaat proberen te slapen, terwijl ik verder zoek. Niet veel verder zuidwaarts langs de Interstate vind ik een stadje waar ik genoeg mogelijkheden tot overnachting zie. Uiteindelijk strijk ik neer achter een motel, op een parkeerplaats voor gasten voor het motel. Doordat bijna alle gasten hun auto aan de zijkant van het motel al kwijt kunnen, is het hier lekker rustig, en aan de rand van het bos breng ik onze camper tot stilstand. Joan blijkt echter nog niet geslapen te hebben: de wegen in dit dorpje zijn namelijk erg slecht, en ze is bang dat ik de camper in the middle of nowhere heb geparkeerd. Nadat ik haar verzekerd heb dat we op de parkeerplaats van een motel staan, kunnen we beiden snel in slaap vallen.
Posted at 12:00AM okt 22, 2008 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
Boston
Als we wakker worden, horen we Quin met zijn olifant en konijntje spelen. Ik besluit Quin eens te verrassen en pak vanuit ons slaapcompartiment boven de cabine zijn olifant die hij me aanrijkt over en begin er een soort poppenkast mee te spelen. Vrijwel onmiddellijk word ik echter in mijn goede bedoelingen gedwarsboomd, want Quin roept resoluut: "Duwah olifant!". Dat betekent zoveel als "Oprotten met die olifant". Want altijd wanneer Quin "duwen" zegt, bedoelt hij eigenlijk "oprotten" (weg wezen zou neutraler zijn, maar de intonatie waarmee "duwen" wordt uitgesproken doet eerder "oprotten" vermoeden).
Het RV park waar we de afgelopen nacht doorgebracht hebben, is ronduit prachtig. Voor er weer een lange rit begint, ga ik tijdens deze vakantie eerst even met Quin naar buiten, wat dit keer een erg mooie wandeling oplevert.
Wandelen in de ochtend. Op de achtergrond is onze RV nog net zichtbaar.
Omdat Quin steeds wil dat ik een foto van hem maak (hij poseert dan echt, en komt na het maken van de foto het resultaat bekijken), probeer ik eens de portretstand uit van mijn camera, die het subject meer op de voorgrond laat komen door de achtergrond onscherp te maken door middel van een grote diafragma opening (de scherptediepte wordt dan dus klein).
Quin is de hele vakantie behoorijk verkouden, hetgeen op deze foto duidelijk te zien is aan zijn loopneus.
Voordat we verder kunnen wandelen moet dus eerst Quins neus weer schoongemaakt worden:
Mamma veegt neus.
Als we later met zijn allen de andere kant oplopen, blijkt ons RV park tevens aan een prachtig meer te liggen. Omdat het al zo off-season is, zijn alle bootjes en stijgers reeds opgeborgen. Dit werkt echter wel in het voordeel van het karakter van het meer en de omgeving, en voor activiteiten in het water is het toch sowieso te koud.
Quins favoriete bezigheid: zand en/of steentjes in het water gooien. De omgeving van dit RV park is werkelijk magnefiek, en is met zijn ligging tussen Boston en Cape Cod ook nog eens ideaal gesitueerd
Terug bij de auto koppel ik onze RV los van het elektra en de watertoevoer. Ook vul ik de watertank weer bij en alvorens we naar Boston vertrekken, maken we ook nog een stop bij het zogenaamde "RV dump station" van het RV park. Tijdens vorige vakanties heb ik me altijd afgevraagd wat dit nu was, maar nu kan ik het dan eindelijk eens in de volle glorie ontdekken en ondervinden. Het is gewoon een opening naar een riool of beerput, waarin al het afvalwater (zowel "gray water" = douche en keuken water als "black water" = toilet) dat je geproduceerd hebt geloosd kan worden.
RV dump station in action.
Eerst dient de "valve" voor het "black water" opengemaakt te worden, daarna de "valve" voor het "gray water". Tot mijn verbazing voelt de blauwe afvoerbuis na slechts een paar dagen gebruik van het toilet al loodzwaar aan terwijl het "black water" de put in raast. Na het doorspoelen van de blauwe afvoerbuis met de ter plaatse aanwezige spuit, gaan we nog bij het winkeltje langs om ook onze gastank bij te vullen. De ochtenden zijn namelijk erg koud, en we maken dan ook elke ochtend dankbaar gebruik van de in onze RV aanwezige hetelucht verwarming. Hoewel we daarnaast regelmatig douchten en koken, blijkt de gastank nog nagenoeg helemaal vol. Gelukkig begrijpt de eigenaar onze zorgen, en bevestigt dat het "better is to top it off" (spreek zo Amerikaans mogelijk uit).
Rond elf uur rijden we richting Boston. Het plan is richting Boston Commons te rijden, de auto daar (desnoods betaald) te parkeren en dan het Freedom trail te doen. Na een paar keer verkeerd gereden te zijn omdat we de juiste afslag vanaf de Interstate 95 gemist hebben, belanden we uiteindelijk precies in Boston Commons. Hier wacht ons echter een deceptie: het parkeren van de auto, of liever gezegd camper. Voor auto's blijken er talrijke parkeergarages te zijn, maar de camper met een hoogte van 12 foot heeft geen schijn van kans in de parkeergarages die vaak slechts 9 foot hoogte toelaten. De weinige parkeerplaatsen langs de rand van de weg zijn alleen geschikt voor permit holders, of staan je slechts 1 uur parkeertijd toe.
We besluiten daarop verder te zoeken in de buitenwijken van Boston. Qua parkeren levert dit echter een ongewijzigd beeld op, sterker nog, we raken verdwaald in de buitenwijken van Boston. Want waar je in Nederlandse steden juist op de snelweg komt als je het centrum uitgaat, is het hier precies andersom: de twee Interstates die Boston kruisen, lopen midden door het centrum. Wel rijden we en passant langs Harvard, dat op ons echter een veel minder esthetische indruk maakt vergeleken met Yale. Wanneer ik het echt helemaal zat ben, en vrees dat onze hele Boston experience verloren dreigt te gaan, zie ik een supermarkt en parkeer de auto aldaar. Quin is er inmiddels ook aan toe om uit de auto te gaan, wat zich tot overmaat van ramp manifesteerde in een oorverdovend gehuil.
Hoewel het al wat laat is, besluit ik dat we toch nog gaan proberen Boston te bezoeken. Een eventuele boete voor het lang parkeren op het parkeerterrein van de supermarkt neem ik dan maar voor lief. Het kost ons aanvankelijk echter moeite uit te vinden hoe we met het openbaar vervoer weer in het centrum terecht kunnen komen. Bij navraag in een winkeltje weet een van de klanten ons te vertellen dat we "way off" zijn, maar dat we wel een bus richting Davis Square kunnen nemen, en van daaruit de metro. Hoewel het een lange rit wordt, geniet ik er toch van, omdat je je op deze manier echt even temidden van de lokale bevolking bevindt, iets wat je vanuit je auto toch niet zo goed ervaren kunt.
Uiteindelijk staan we dan aan het begin van de Freedom trail, de rode lijn in en op de weg die je langs vele "points of interest" van Boston leidt.
Boston, Harvard en M.I.T. zijn allemaal klinkende namen. Ook Tufts university blijkt zich hierin Boston te bevinden, de universiteit waaraan mijn filosoof der filosofen verbonden is: Daniel Dennett.
Net als in New York blijk je ook hier van die putdeksels te hebben van waaruit stoom omhoog komt. Quin vindt het maar wat interessant:
Net (niet?) zichtbaar is hoe Quin gefascineerd kijkt naar die stoomwolk die zo maar uit het wegdek omhoog komt.
Natuurlijk leidt het Freedom trail langs te veel bezienswaardigheden om allemaal hier te laten zien.
The Old City Hall.
Wel is de mix van historische en hedendaagse architectuur vaak erg opvallend (en ook wel mooi, als je het mij vraagt).
Het historische gemeentehuis bevindt zich gewoon tussen de hedendaagse wolkenkrabbers.
Aan het einde van het trail bevindt zich het oudste gebouw van downtown Boston: het Paul Revere house.
The Paul Revere House.
Vanwege zijn heldhaftig optreden is er natuurlijk ook een standbeeld aan hem gewijd:
Statue commemorating Paul Revere.
Aan het eind van onze wandeling begint het te regenen. Omdat we de afgelopen dagen alleen maar zon gehad hebben, zijn we er helemaal door verrast. Op de foto's van Boston is al wel de hele tijd een grijze lucht te ontwaren, maar regen hebben we niet verwacht. Gelukkig blijkt het vanaf de historische ijzeren brug naar het dichtstbijzijnde metro station niet ver meer.
Foto genomen vlakbij ons metrostation. Inmiddels regende het al.
Na de rit terug met de metro en bus, is het al behoorlijk donker, hetgeen onze exodus vanuit Boston ook weer niet vergemakkelijkt: hoewel we op het in het visitor center verkregen kaartje een route uitgestippeld hebben, geraken we toch weer niet op de Interstate 95, die ons morgen verder richting New Hampshire --- waar de White Mountains zijn --- moet voeren. Op een gegeven moment raadt Joan op basis van de kaart aan de weg aan te houden die volgen. Hoewel ik er na ellenlang rijden al lang niet meer in geloof, komen we uiteindelijk toch weer op de Interstate 95 terecht. Tussendoor maken we nog wel een stop om te eten --- kant en klaar maaltijd --- en om Quin in bed te stoppen. Ook heeft Joan in de meegeleverde gids inmiddels een RV park weten te vinden die nog tot eind oktober open zou moeten zijn. Na niet eens al te veel zoeken, vinden we die dan ook. Het is dan echter al (te) laat. Het RV park is om 21.00 dicht gegaan, en inmiddels is het 22.00. Wat me echter nog meer verbaast is dat ze geeneens een mogelijkheid hebben voor "self registration", iets wat ik tijdens mijn afgelopen Alaska trip wel gewend was geraakt. Gelukkig is op enkele tientallen meters vanaf het RV park een grote parkeerinham langs te weg aanwezig, alwaar ik onze camper neer kan zetten. Inmiddels is Joan zo moe, dat ze het zo ook wel welletjes vindt. Vermoeid vallen we dan ook bijna onmiddellijk in slaap. Wanneer ik af en toe wakker word, hoor ik de regen flink op ons dak kletteren. Ideaal toch, zo'n auto als huis.
Posted at 12:00AM okt 21, 2008 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
Halverwege de vakantie, Boston en Cape Cod
Omdat ik gisteren in het donker een plaats uitgezocht had om te overnachten, was het deze morgen een verrassing waar we beland zouden zijn. Het bleek een goede keuze geweest te zijn!
Overnachting bij Newport, Rhode Island.
Op een van de plaquettes was namelijk te lezen dat:
The landscape around you was the scene of the largest Revolutionary War battle fought in New England. Here an American army faced the British and Hessian troops in August 1778. Landmarks are still visible today.
Omdat we ons dichtbij Newport bevinden en daar heel wat te bezichtigen valt, besluiten we naar het centrum te gaan en eerst eens het visitor information center te raadplegen. In Newport blijkt het op dit tijdstip van de dag in deze periode van het jaar een behoorlijk geriatrisch gebeuren te zijn. Het is dan ook een alleraardigst havenstadje, waar vandaan diverse boottochten vertrekken, onder andere voor "whale spotting". Omdat wij daar (natuurlijk) geen tijd voor hebben, besluiten we de door ons reisgidsje aanbevolen "cliff walk" te doen:
Cliff walk in Newport.
Het poortje is natuurlijk prachtig voor Quin, die niets liever wil dan zelf lopen. Verder is er een nieuwe ontwikkeling te melden: Quin snapt inmiddels wanneer er foto's genomen worden, en hij gaat er dan ook echt voor staan. Daarna loopt hij snel naar de fotograaf, om te kijken wat het resultaat is!
Big smile wanneer hij net onder het poortje door op de foto mag.
Omdat we moeite hebben de Interstate 95 terug te vinden, rijden we uiteindelijk nog twee keer langs onze slaapplaats van vannacht, alvorens echt verder te kunnen rijden richting Boston. De planning is halverwege Boston en Cape Cod in Massachusets een RV park uit te zoeken, vanmiddag Cape Cod te bezoeken en morgen Boston.
Onderweg is het vaak een uitgelezen moment voor Quin om wat bij te slapen en alle nieuwe indrukken te verwerken:
Foto genomen door de bestuurder tijdens het rijden, stoute pappa!
Twee keer onderweg komen we een RV park tegen in de buurt van het door Joan opgezochte en geplande RV park. Twee keer stuiten we op het feit dat het al na 15 oktober is, en dat ze dus gesloten zijn. Niet voor niets heeft Joan dus gezocht in de door de camperverhuurder meegeleverde RV park gids. Deze blijkt niet alleen open te zijn, het is nog mooi gelegen ook. Na inchecken vertrekken we echter onmiddellijk richting Cape Cod, om nog zoveel mogelijk daarvan te bezichtigen in de uren die ons nog resten.
Cape Cod is ongelooflijk mooi. Helaas is de scenic highway 6A een wat slingerende weg zonder veel mogelijkheden om te stoppen, en dus is er weinig tot geen gelegenheid tot het nemen van foto's van de prachtige huisjes in Victoriaanse stijl en de prachtige lommerijke omgeving die in herfstkleuren getooid is. Het is er zo mooi, dat Joan zelfs enthousiast over de US begint te worden!
Quin speelt met steentjes bij Spargo lake, Cape Cod, Massechusets.
Bij Spargo lake eten we weer worstjes, waar Quin helemaal gek van is, of beter gezegd, waar Quin helemaal gek van wordt. Zodra hij door heeft dat er worstjes in aantocht zijn, is hij niet meer te houden. Vervelend soms, want wanneer het nog even duurt voordat de worstjes opgewarmd zijn, wordt Quins geduld, die toch al niet al te groot is, behoorlijk op de proef gesteld. En dat op de proef stellen van zijn geduld gaat niet geruisloos, zeg maar.
Als laatste maken we nog een stop bij Ellis Landing beach, een prachtig gelegen wijkje langs de kust, waar de huisjes een werkelijk fabelachtig uitzicht op de oceaan bieden. Een van de huisjes staat zelfs te koop, en er omheen lopend watertanden we beiden bij het idee zo te wonen. Achter het huis leidt een trapje direct het water in.
Als we terug rijden richting ons RV park (zo'n 100km te gaan), wordt het al langzamerhand donker. We doen snel boodschappen (kip en rijst in zoetzure saus, die we in de magnetron kunnen doen, over welke we nu de beschikking hebben omdat we aangesloten zijn op elektra van het RV park) en rijden door naar onze gereserveerde plek op het RV park.
Quin en zijn moeder hebben de grootste lol tijdens het koken.
Bij de voorzieningen blijkt onder andere een firepit aanwezig. Omdat het winkeltje op het park gelukkig nog net open is, besluit ik te gaan kijken over er ook nog firewood te krijgen is. Dat blijkt het geval! Gewapend met firewood en een firestarter (een soort mega waxinelichtje, zeg maar) krijg ik het vuurtje dan ook snel aan gang, terwijl Quin in zijn pyjama het geheel door het raampje van de camper gade slaat.
Terwijl Quin binnen in de camper ligt te slapen, genieten wij nog wat na bij het kampvuur.
Posted at 12:00AM okt 20, 2008 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
Yale
Vandaag zijn we redelijk op tijd opgestaan. Mijn jet-lag help daar natuurlijk prima bij. Quin vindt het natuurlijk een feest dat hij direct na het wakker worden direct de beschikking heeft over zijn ouders, en vooral zijn moeder natuurlijk. Zijn grijns gaat daarbij zo mogelijk van oor tot oor wanneer ik hem optil naar ons slaapcompartiment, dat zich boven de cabine bevindt.
Omdat we ons dichtbij New Haven bevinden en onze reisgids vermeld dat Yale University zich hier bevindt, besluiten we Yale te bezoeken:
De dag beginnen met een bezoek aan Yale.
Yale blijkt een grotere, luxere en mooiere versie van de Oudemanhuispoort in Amsterdam, waar Joan gestudeerd heeft.
Rust in het weekend op het campus van Yale.
Quin werd meegenomen in de gehuurde rugdrager, maar vond het ook leuk om zelf te lopen:
Quin wordt alvast rondgeleid op zijn toekomstige universiteit.
Even verderop stuitten we op de beroemde "hallmark" van Yale:
De befaamde Harkness tower van Yale.
Net als de universiteit van Amsterdam zijn de diverse faculteitsgebouwen verspreid over de (binnen)stad.
"In Memory of THE MEN of Yale who true to Her Traditions gave THEIR LIVERS that FREEDOM might not perish from the Earth - ANNO DOMINI - 1918 -
Omdat het zondag was, zagen we studenten terug komen van hun ouderlijk huis (inclusief zakken met wasgoed!) om de nieuwe week te beginnen. De traditionele Amerikaanse schoolbus mag daarbij natuurlijk niet ontbreken:
Schoolbus.
Na het bezoeken van het visitor center dat zich in het oudste gebouwtje van Yale bevindt, was het tijd om verder te rijden.
Quin zit al klaar in zijn stoeltje om tijdens de middagrit een middagslaapje te doen.
De planning was daarna door te rijden via East Haven, om nog wat van de omgeving te zien en een oude vuurtoren te bezoeken. Na (te) lang zoeken vinden we de weg naar de vuurtoren eindelijk, maar het blijkt er te druk vanwege het ter plaatse vieren van een Pink Ribbon festival (tegen borstkanker).
Onderweg komen we vanwege het aankomende Halloween diverse pumpkin verkooppunten tegen. Bij eentje stoppen we en laten Quin er los:
Quin tussen reusachtige Halloween pumpkins.
Omdat de oude highway one richting Boston niet opschiet, besluiten we verder te rijden via de Interstate 95. Als we stoppen om op de kaart te kijken, blijkt wel dat we daardoor een flink aantal dingen overgeslagen hebben. Omdat we maar een beperkte tijd hebben, besluiten we deze vakantie tot een snuffelvakantie te bombarderen, en niet langer te treuren om de dingen die we opzettelijk dan wel onopzettelijk missen en gemist hebben.
Tegen het eind van de middag rijden we Rhode Island binnen en besluiten we een RV park te zoeken bij Middletown. Tegen het vallen van de avond rijden we over prachtige enorm lange en vaak hoge bruggen richting Middletown. Het wordt echter al laat en Quin moet eten. We stoppen daartoe bij een shopping mall en koken daar ter plaatse, nadat ik er nog wat extra broccoli en visticks gehaald heb. Vanwege de duisternis kunnen we het RV park niet meer vinden, en parkeer ik de auto uiteindelijk op een scenic overlook. Quin slaapt dan inmiddels gewoon op het bed in de camper, niet meer in zijn meegenomen reiswieg.
Posted at 12:00AM okt 19, 2008 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
Start van de reis
Naast een shuttle service blijkt het hotel ook een uitstekend ontbijt te hebben. Ik geniet dan ook meteen al volop van typische Amerikaanse lekkernijen (zoals muffins). Na een telefoontje aan het camperverhuurbedrijf blijkt dat het inmiddels de hoogste tijd is om de camper op te halen: ze sluiten op zaterdag al om twaalf uur, en het is nog minstens een uur rijden vanaf het hotel.
Opnieuw een taxirit dus. En een dure! Voor het uur rijden wordt een belachelijk hoog bedrag gerekend. Weer een hindoestaanse chauffeur. Gelukkig rijdt deze man in een keer goed, en rijden we na een uitstekende inleiding RV en route beschrijving richting Boston. Onderweg stoppen we bij een shopping mall, waar we in de supermarkt boodschappen inslaan uit een --- typisch Amerikaans --- voor Nederlandse begrippen enorme hoeveelheid en verscheidenheid aan producten.
Na een tijd rijden belanden we in het dorpje Westport (Connecticut). De gebouwtjes trekken ons en het is voor allen wel tijd even uit de auto te kunnen stappen. Er is ook een mooie brug over het water.
Onze kleine wereldreiziger in de United States of America!
Na het drinken van een --- niet te evenaren zo lekkere --- plak lemon ice cake en cafe latte bij Starbucks, wandelen we nog wat rond in het dorpje.
Herfstblaadjes gooien in het water, leuk voor Quin, een zorg voor zijn moeder!
Omdat we nog veel voor de boeg hebben, rijden we na ons bezoek aan Westport nog een flink stuk door. Bij latere inspectie van ons reisgidsje blijken we dan echter al veel attracties overgeslagen te hebben. Omdat Joan liever overnacht bij een RV park (in plaats van "in the wild" ), zoeken we bij New Haven in de buurt een RV park. Veel parken blijken echter al sinds begin of medio oktober gesloten! Als we er dan uiteindelijk een vinden, blijkt hij vol. Omdat we verder niets kunnen vinden, besluiten we op het publieke parking gedeelte ervan (zonder zogenaamde RV hook-ups) te gaan staan. Maar niet voor lang, want even later worden we door een rondrijdende eigenaar dringend verzocht het terrein te verlaten.
We besluiten dan broodjes te eten bij SubWay, Quin drinkt melk en eet muffins. Uiteindelijk vind ik een plek naast een andere verlaten RV op een bosachtige parkeerplaats, niet ver van het volgeboekte park. Later wordt weer op onze deur geklopt, maar dit keer gaat het om een verwarde vrouw die een vriend van haar zoekt. Voor Quin zetten we nog eenmalig zijn meegenomen bedje op, die we op de ingeklapte bank van de camper zetten.
Posted at 12:00AM okt 18, 2008 by Zeger Hendrikse in Vakantie | Opmerkingen[0]
