Naar Nemo
Zoals ik in november schreef, leek het me een goed idee om met Quin eens naar Nemo te gaan, en dus had ik besloten voor mezelf als verjaardagscadeau Quin vandaag mee te nemen naar het wetenschapsmuseum.
Omdat Nemo net even te ver lopen is van het Centraal Station vandaan, besloot ik Quin mee te nemen achterop de fiets. Met een ge-improviseerd gekinderzitje bestaande uit een fietstas voor de beentjes en een plastic zak met een oude doek erin als zitvlak fietse ik dus 's ochtends met Quin achterop door Amsterdam centrum. Met de wind mee en de voeten goed op de pedalen, had ik de vaart er flink in, maar dat deerde Quin niet. Het was voor hem duidelijk een nieuwe ervaring, maar niet eng. Alleen op de terugweg toen ik tot aan de trap naar beneden reed, twijfelde hij of ik wel zou stoppen of gewoon op de fiets de trap zou nemen 
Eenmaal in het museum aangekomen stond bij de ingang, naar later bleek, gelijk de hoofdattractie: een soort raket die een luchtstroom uitblies waarop een bal bleef dansen.
Quins favoriete attractie.
De raket kon zelfs heen en weer bewogen worden, waarbij de bal dan gewoon in de luchtstroom bleef dansen, mits de raket niet te wild geduwd werd uiteraard. Als de bal wel viel, kon hij eenvoudig gewoon weer in de luchtstroom gegooid worden.
Quin experimenteert.
Om 12.15 begon de sessie "kleuters aan zet", waarvoor ik ons al een week geleden aangemeld had. Het thema was schaduwen. Hoewel het heel erg leuk gedaan was, kreeg ik toch het idee dat het Quin zijn onderwerp niet helemaal was.
De kinderen krijgen het fenomeen schaduw uitgelegd.
Na afloop mochten de kinderen met figuurtjes zelf schaduwschilderijen maken. Ook kon je een schaduw van jezelf op een doek projecteren. Het viel me bij de schaduw van Quins hoofd wel meteen op dat de vorm van die oortjes me wel heel erg bekend voorkwamen
Natuurlijk blijven experimenten waarbij gedraaid kan worden onverminderd populair.
Bij deze opstelling kan een visceuze vloeistof in beweging gezet worden, waarbij chaotische patronen onstaan.
Ook kon er heerlijk met reuze zeepbellen ge-experimenteerd worden:
Quin maakt reuze zeepbellen.
Alles over ruimte en planeten interesseert Quin echter het meest. Op een gegeven moment vroeg Quin me zelfs waar de telescopen stonden. Helaas waren er (natuurlijk) geen telescopen bij Nemo, dus zocht ik iets vergelijkbaars. Er waren wel microscopen, maar helaas was het microscooplab dicht. De man die er toch aanwezig was, wilde ons wel helpen, maar de miscroscoop bleek toch te abstract voor Quin. Ik verklaarde dat Quin eigenlijk het meest ge-interesseerd is in sterren en planeten, waarna de man ons verwees naar de sterrenkunde afdeling. Deze vond ik zelf zwaar tegenvallen, alleen was er een monitor waar je korte filmpjes kon zien en beluisteren over ... ruimte telescopen!
Quin kijkt naar filmpjes over ruimte telescopen.
Toch had ik gehoopt dat in deze tijd waarin juist de Nederlandse astronoom Andre Kuipers in de ruimte zit, er iets meer aandacht ervoor was geweest. Gelukkig hing er in de aankomsthal wel een mobiel met de zon en planeten, die we lekker konden bestuderen.
Als laatste bezochten we een voorstelling van een kettingreactie. Dit was echt een bond spectakel van vallende en ontploffende dingen, die elkaar in gang zetten, waarbij uiteindelijk een raket de lucht in ging. Dit was een mooi einde van een lange dag. Op de weg terug bleken we zelfs helemaal niet gegeten te hebben, dus kocht ik voor ons beiden een zakje banenenchips bij een tentje waar het echt heerlijk rook volgens Quin.
Quin stilt de ergste honger met bananenchips.
Posted at 12:00AM dec 31, 2011 by Zeger Hendrikse in Quin | Opmerkingen[0]